Słynny symbol Ferrari to czarny koń rasy Hanower stojący dęba – na modelach drogowych ukazuje się na prostokątnym znaczku na kanarkowo żółtym tle z włoską flagą u góry, tradycyjny znaczek modeli wyścigowych to tarcza z koniem przy literach S F (Scuderia Ferrari) na trochę ciemniejszym tle. Powstanie znaczka, a właściwie samej legendy Cavallino Rampante (wł. konik stojący dęba) wiąże się z ciekawą historią.

17 czerwca 1923 Enzo Ferrari wygrał wyścig na torze Savio w Ravennie. Obecna tam była również hrabina Paolina, matka hrabiego Francesco Baracci, włoskiego asa przestworzy, który po I wojnie światowej stał się bohaterem narodowym. Pilot zwykł malować na swoim samolocie czarnego konia stojącego dęba, a hrabina poprosiła, by Ferrari zrobił to samo, co miało przynieść obydwum szczęście. Czarnego cavallino Enzo umieścił na tarczy o kanarkowo żółtym tle (kolor miasta Modena, w którym się urodził; po dziś dzień jest to też oficjalny kolor Ferrari).

Dlaczego Baracca malował konia na swoim samolocie, nie wiadomo do tej pory – najprawdopodobniej z zamiłowania do tych zwierząt – na jego włościach w Lugo di Romagna zawsze było dużo koni. Inna teoria mówi, że słynny pilot zestrzelił niemiecki aeroplan, który miał na boku namalowany herb miasta Stuttgart, który jest zaskakująco podobny do dzisiejszego znaczka. Za tym domysłem przemawia to samo ustawienie nóg, co i na samolocie Baracci – obydwie stoją na ziemi (na emblemacie Ferrari tylko jedna).

Mówiąc już o Stuttgarcie trzeba zwrócić uwagę na bardzo duże podobieństwo obydwu tarcz – czarny koń stojacy dęba na żółtym tle. Nawet nazwa miasta wywodzi się od słowa Stuttengarten, co znaczy mniej więcej tyle co stajnia – można więc wydedukować, że Stuttgart w wolnym tłumaczeniu to Scuderia City;-) W mieście tym swoje siedziby mają dwaj bezpośredni rywale z przeszłości – Porsche (na znaczku którego można zobaczyć herb miasta z koniem stojącym dęba) i Mercedes-Benz.

Nie jest to zresztą jedyna zbieżność znaczków z innymi instytucjami – Fabio Taglioni również umieszczał podobne konie na swoich motocyklach – Ducati. Co ciekawe, jego ojciec (podobnie zresztą jak i starszy brat Enzo – Dino – więcej czytaj w życiorysie) był w tym samym 91. dywizjonie powietrznym co słynny Baracca. Wraz ze wzrostem popularności czerwonych bolidów cavallino zaczęły znikać z motocykli, być może było gwarantowane to ugodą zawartą między obydwoma firmami. Drugim znanym przypadkiem jest po dziś dzień funkcjonująca austriacka filia stacji benzynowych Avanti, założona w 1972 r. Obecnie funkcjonuje około 100 stacji z czarnym koniem na żółtym tle.

Cavallino jest oficjalnym znakiem firmowym firmy Ferrari od 1929. Pierwszy wyścig, podczas którego Alfa Romeo pozwoliła Scuderii na nałożenie na bolid znaczka Ferrariego wygrała go, a był to dwudziestoczterogodzinny wyścig w Spa, w którym zresztą Ferrari bierze udział do tej pory. Było to 9 czerwca 1932 roku. Od wtedy aż do chwili odejścia Enzo z Alfy Romeo, cavallino pokazywał się na każdym ich bolidzie. Obecnie, ze względów marketingowych, na nosach bolidów są znaczki modeli drogowych, a scudetto po bokach.